Dogs

Dogs

You gotta be crazy, you gotta have a real need

You gotta sleep on your toes, and when you're on the street

You gotta be able to pick out the easy meat with your eyes closed

And then moving in silently, down wind and out of sight

You gotta strike when the moment is right without thinking.

And after a while, you can work on points for style

Like the club tie, and the firm handshake

A certain look in the eye, and an easy smile

You have to be trusted by the people that you lie to

So that when they turn their backs on you

You'll get the chance to put the knife in.

You gotta keep one eye looking over your shoulder

You know it's going to get harder, and harder, and harder as you get older

And in the end you'll pack up, fly down south

Hide your head in the sand

Just another sad old man

All alone and dying of cancer.

And when you loose control, you'll reap the harvest that you've sown

And as the fear grows, the bad blood slows and turns to stone

And it's too late to loose the weight you used to need to throw around

So have a good drown, as you go down, alone

Dragged down by the stone.

I gotta admit that I'm a little bit confused

Sometimes it seems to me as if I'm just being used

Gotta stay awake, gotta try and shake off this creeping malaise

If I don't stand my own ground, how can I find my way out of this maze?

Deaf, dumb, and blind, you just keep on pretending

That everyone's expendable and no-one has a real friend

And it seems to you the thing to do would be to isolate the winner

And everything's done under the sun

And you believe at heart, everyone's a killer.

Who was born in a house full of pain

Who was trained not to spit in the fan

Who was told what to do by the man

Who was broken by trained personnel

Who was fitted with collar and chain

Who was given a pat on the back

Who was breaking away from the pack

Who was only a stranger at home

Who was ground down in the end

Who was found dead on the phone

Who was dragged down by the stone.

Köpekler

Çılgın olmalısın, gerçekten ihtiyaçların olmalı.

Parmak uçlarında uyumalısın, ve sokakta dolaşırken.

Gözlerin kapalıyken bile kolay eti kapmalısın.

Ve sonra sessizce, rüzgâr gibi kayarak.

Düşünmeden, tam anında darbeyi vurmalısın.

Bir süre sonra biçimin üzerinde durabilirsin,

Bir klüp kravatı örneğin, ya da sert bir el sıkış.

Gözlerinde ısrarlı bir bakış ve sahte bir gülümseme.

Yalanlar söylediğin insanlar güvenmeli sana.

Böyle saplayabilirsin ancak bıçağı.

Sırtlarını döndükleri an sana.

Bir gözün omuzunun üstünden arkaya bakmalı hep.

Yaşlandıkça daha da daha da zor olacak bu biliyorsun.

Ve sonunda her şeyini toparlayıp, güneye uçacaksın,

Kafanı kumun içine gömüp,

Kanserden ölen yapayalnız,

Mutsuz yaşlı adamlardan biri olacaksın.

Ve yitirdiğinde kendini, ektiğini biçeceksin.

Ve korkun büyüdükçe, kirli kan görünecek ve taşa dönüşecek.

Ve vakit çok geç olacak kurtulmak için taşıdığın yükten.

İşte boğuluyorsun, aşağı gittikçe, yapayalnız.

Taş sürüklüyor seni aşağılara.

İtiraf et. diyelim ki kafam biraz karışık.

Sanki beni kullanıyorlarmış gibi geliyor bazen.

Uyanık kalmalıyım, çabalamalıyım, bu sıkıntıyı silkinip atmalıyım.

Vazgeçersem eğer, bu labirentten nasıl sıyrılırım?

Düşün bir sağırı, dilsizi ve körü.

Ve herkesin yalnız, dostsuz olduğunu,

Yapacak en isabetli iş. kazananı dışlamak gibi gelir

Ve her şey çıplak güneşin altında,

Ve içtenlikle inanırsın herkesin katil olduğuna.

Kim doğdu acılarla dolu bir evde.

Kim eğitildi fanatiklere tükürmemesi için.

Kim hep başkasından öğrendi ne yapacağını.

Kim katledildi eğitilmemiş insanlarca.

Kim alıştırıldı kolalı yaka ve zincirlere.

Kime kuyrukta yer verildi.

Kim kitleden kopmakta.

Kim kendi evinde bile bir yabancı gibidir.

Kim çökmüştür sonunda.

Kimi ölü bulunmuştur telefonun başında.

Kimi çekmekte taş aşağı.