Sorgens Kammer

Sorgens Kammer

Minnenes ekko stiller timen

Kneblet i tungsinnets lenker faller jeg ifra

Ikke lenger vil jeg være boltet fast i vemodighetens anker

Men endelig få lengselens slukket - etter å dra

Drakk jeg for meget av livshåpets krus

Tok jeg gledens forfengelighet for gitt

For min strid mot tomhetens smerte - denne dødsangstens rus

Er det eneste ene igjen - som er mitt

I min ensomhet vet jeg likevel

At jeg ikke har noen andre å takke enn meg selv

Derfor er jeg rolig når

Repet strammer rundt min nakke

Stumme viner kan ei gi trøst

Menigmann i gravkorets forsamling vil aldri fatte

Det landet av fortapelse

Jeg egenhendig skapte

Denne intense dragning mot dødens portaler

(Har jeg som) en vandrende studie i gråtkvalt messe-noir

Behersket siden tidens morgen

Men noe jeg aldri lot slippe taket - var sorgen

[english translation:]

[chambers of sorrow part ii]

The echoes of silence sets the hour.

Gagged in the chains of "depression", i fall away.

No more i will be bolted fast in the anchor of "melancholy".

But finally get my longing "fulfilled" - for leaving.

Did i drink too much from the goblet of "lifehope"?

Did i take the vanity of joy for granted?

For my battle against the pain of emptiness

this intoxication of the angst of death,

Is all that is left... that is mine.

In my loneliness i still know,

That i have none to thank but myself.

This is why i remain calm,

As the rope is tightening around my neck.

Silent witnesses can not give comfort.

The ordinary man in the assembly of the "gravechoir".

Tha land of perdition

I created by my own hands.

This intense attraction to the portals of death

(I have as) a wandering study of tearful messe-noir.

Controlled since the dawning of time,

But something i never would let go.. was the sorrow.

Üzüntü Odaları

Sessizlik yankıları saati kurar

Depresyon içinde susturulmuş,ben düşerim

Yeter,çiğnenmeden yutulmuş olacağım "melankoli"nin içinde

Ama sonunda özlemim yerine getirilmiş - ayrılmak için

Çok fazla içtimmi "yaşam ümidi"kadehinden

Sevinç kibirini aldımmı bağışlanmış olmak için

Benim savaşım için boşluğun acısına rağmen - bu ölüm sarhoşluğu

Sol olmaması - o benimki

Yalnızlığımda bile hala biliyorum

Teşekkür için hiçbirine sahip değilim ama kendi başımayım

Bu neden sakin kaldığımdır

İpin boynumu sıkıştırmasındaki gibi

Sessiz tanıklar rahatlık veremez

Topluluğun içindeki sıradam adam

Azabın toprağı

Kendi ellerimle kurdum

Bu kuvvetli çekim gücü ölümün kapılarına doğru

Ben varım) ağlamaklı bir pislik araştırması

Zamanın başlangıcından beri kontrollü

Ama asla gitmeme izin vermeyecek bir şey - üzüntüydü