No-One Is There

Now and then I'm scared, when I seem to forget how sounds become words or even sentences ...

No, I don't speak anymore and what could I say,

since no-one is there and there is nothing to say ...

Zaman zaman korkuyorum, seslerin, kelimelerin hatta cümlelerin oldugunu unuttugumda...

Hayir, daha fazla konusmuyorum ve ne diyebilirim,

hiç kimse ve söyleyecek bir sey olmadigi için...

So, I prefer to lie in darkest silence alone ...

listening to the lack of light, or sound, or someone to talk to,

for something to share ...- but there is no hope and no-one is there.

Ve tek basina karanlik bir sessizlik içinde yalan söylemeyi tercih ediyorum...

isigin olmayisini dinliyorum ya da sesin veya birileriyle konusamamayi,

bir seyleri paylasamamayi... ama orada hiç umut ve kimse yok.

No, no, no ...- not one living soul and there is nothing (left) to say,

in darkness I lie all alone by myself, sleeping most of the time to endure the pain.

Hayir, hayir, hayir... -yasayan bir ruh yok ve söyleyecek bir sey yok (soldan/kalpten),

karanlikta kimsesiz, kendi kendime yalan söylüyor, çogu zaman uyuyarak aciya katlaniyorum.

I am not breathing a word, I haven't spoken for weeks and yet the mistress inside me

is (secretly) straining her ears. But there is no-one, and it seems to me at times that

with every passing hour another word is leaving my mind ...

Tek bir kelime nefes almiyorum, haftalardir konusmadim ve hala içimdeki kadinin (gizli)

kulaklari çinliyor. Fakat orada hiç kimse yok ve bana öyle geliyor ki ara sira her geçen

saatle birlikte aklimdan baska bir kelime çikiyor...

I am the mistress of loneliness, my court is deserted but I do not care.

The presence of people is ugly and cold and something I can neither watch nor bear.

Ben yalnizligin metresiyim, sarayim terk edilmis ama umrumda degil.

Insanlarin varolusu çirkin ve soguk, ben ne onlari seyredebilir ne de onlara katlanabilirim.

So, I prefer to lie in darkness silence alone, listening to the lack of light, or sound,

or someone to talk to, for something to share ...

- but there is no hope and no-one is there.

Ve tek basina karanlik bir sessizlik içinde yalan söylemeyi tercih ediyorum,

isigin olmayisini dinliyorum ya da sesin veya birileriyle konusmamayi,

bir seyleri paylasmamayi...

-ama orada hiç umut ve kimse yok.

No, I don't speak anymore and what should I say,

since no- one is there and there is nothing to say? All is oppressive,

alles ist schwer, there is no-one and NO-ONE IS THERE ...

Hayir, daha fazla konusamam ve ne söylemeliyim,

hiç kimse ve söyleyecek bir sey olmadigi için? Her sey bunaltici,

her sey zor, hiç kimse yok ve ORADA HIÇ KIMSE YOK...