The Darkest Winter

I can feel the silence of the wind

like a nightinegale that never sings

Widows of the the light is all I see

the darkest winter memory remains

Rüzgarın sessizliğini hissediyorum

şarkı söyleyemeyen bir bülbül gibi

Işığın dulları gördüklerim

Koyu kışın hatırası kalıyor

Lonely, afraid them, the voices of wood

calling me through the window...silent night.

Darkness, tenderness, the sadness of hope,

in my heart heart I can feel the cold...

Yalnızım, onlardan korkuyorum, ormanın sesleri

bana sesleniyorlar pencereden geçerek ... sessiz gece.

Karanlık, şefkat, umudun hüznü,

Kalbimin ortasında soğuğu hissediyorum...

I can feel the silence of the wind

like a nightinegale that never sings

Widows of the the light is all I see

the darkest winter memory remains

Rüzgarın sessizliğini hissediyorum

şarkı söyleyemeyen bir bülbül gibi

Işığın dulları gördüklerim

Koyu kışın hatırası kalıyor

Dying, the rainbow will never appear

with the snow in my hands, I scream in tears.

Blindly, I tremble like a lonely wolf

lost in dark paradise of night.

Ölüyorum, gökkuşağı hiç görünmeyecek

Ellerimde karlarla, gözüm yaşlı haykırıyorum.

Görmeden, yalnız bir kurt gibi titriyorum

Gecenin karanlık cennetini kaybettim.

I can feel the silence of the wind

like a nightingale that never sings;

signs of sorrow flow from within.

My heart is dying, the flame suffocates,

the snow is falling down and I am breaking down,

from this valley of tears to the eternity.

And there is no sun...my world becoming black

The beauty is dark, like feelings of my heart;

I feel alone...

Rüzgarın sessizliğini hissediyorum

şarkı söyleyemeyen bir bülbül gibi

içeriden süzülen hüznün işaretleri.

Kalbim ölüyor, alevler boğuluyor,

Karlar düşüyor ve ben yok oluyorum

bu vadinin gözyaşlarından sonsuzluğa

Ve hiç güneş yok... dünyam kararıyor

Güzellik esrarlıdır, kalbimin duyguları gibi;

Yalnız hissediyorum...