When

When

Red sun rising somewhere through the dense fog.

The portrait of the jaded dawn who had seen it all before.

This day wept on my shoulders.

Still the same as yesterday.

This path seems endless, body is numb.

The soul has lost its flame.

Walking in familiar traces to find my way back home.

So there i was.

Within the sobriety of the immortals.

A semblance of supernatural winds passing through.

The garden sighs, flowers die.

The gate was closed that day, but i was bound to carry on.

She could not see me through the windows.

In dismay, strangest twist upon her lips.

Graven face, she said my name.

Once inside i heard whispers in the parlour.

The gilded faces grin, aware of my final demise.

And i cried, i knew she had lied.

Her obsession had died, it had died.

When can i take you from this place?

When is the word but a sigh?

When is death our lone beholder?

When do we walk the final steps?

When can we scream instead of whisper?

When is the new beginning,

The end of this sad madrigal.

4. madrigal

[instrumental]

Our abode 'mongst the stars is waiting,

Long enough for our last breath of life.

You stare at nothing, right through me,

At times resembling the devil's concubine.

And me, i am the idol that would long

To caress our eyes until they would open no more.

I would comfort you if i only could,

But as we all know by now... i am just thin air.

Unaware as you are of my presence,

You are losing yourself.

Hiding within the amen corner.

Ne Zaman

Kızıl güneş doğuyor bir yerde yoğun sisin içinden

Yorgun şafağın portresi bunu çoktan görmüş olan

Bu gün yağdı omuzlarıma

Hala dün gibi aynı

Bu yol sonsuz görünür,vücut hissizdir

Ruh alevini kaybetmiştir

Evime dönmeye çalışıyordum tanıdık izlerden yürürken

İşte oradaydım

Ölümsüzlerin ağırbaşlılığı içinde

Doğaüstü rüzgarların bir sureti eser

Bahçe iç çeker,çiçekler vefat eder

Kapı o gün kapalıydı,ama ben devam etmeliydim

O göremiyordu beni pencerinin içinden

Umutsuzluk içinde,en garip cilve dudaklarındaki

Oyma surat,taktı adımı o

Bir kere salondaki fısıltıları duydum mu

Yaldızlı yüz sırıttı,son ölümümden haberdar olarak

Ve haykırdım,yalan söylediğini biliyordum

Saplantısı ölmüştü,ölmüştü

Ne zaman gotürebilirim seni buradan?

Ne zaman bir söz bir iç çekiştir?

Ne zaman ölüm yalnız izleyicimizdir?

Ne zaman çıkarız son basamakları?

Ne zaman fısıldamak yerine çığlık atarız?

Ne zaman yeni bir başlangıç,

Bu kederli gazelin sonu?